Eating turkey at the fireplace!

Geplaatst door Vincent van der Want | 2 januari 2012

Een bij ons thuis terugkerend kerstritueel is tijdens het kerstdiner het aan elkaar voordragen van via de post gedane kerstwensen. Eenieder neemt hierbij haar of zijn ontvangen kerstkaarten mee en vertelt de familie aan tafel de wens die dit jaar door een persoon, bedrijf of vereniging is toegestuurd. Dit jaar was de kersttafel wederom groots gedekt, met als hoogtepunt natuurlijk de door mijn vader opgediende kalkoen. Zelf had ik als enige zoon uit het gezin de open haard mogen aanmaken, dus zaten wij onder het genot van een knapperend haardvuur heel gemoedelijk bij elkaar. Ik had maar twee kaarten bij me.

Eén afkomstig van de roeibond, las ik op de achterkant van de kaart, met op de voorkant een foto van in de sneeuw roeiende roeiers. Met plezier toonde ik dit schilderachtige plaatje aan mijn familieleden. Ja, ik kon zien dat ze met trots keken naar hun familielid die als sporter door het leven ging, topsport nog wel. De andere kaart zat in een blauwe envelop, die ik tijdens de maaltijd openscheurde, nadat ik kort daarvoor nog een blokje hout op het haardvuur had gelegd. ‘Ah, wat leuk!’, opnieuw toonde zich een schilderachtig foto van een door twee roeiers bemande roeiboot op het water, met op de achtergrond besneeuwde boomtakken. Ditmaal afkomstig van de sponsor van Nereus, mijn vereniging. Een paar in het Engels geschreven inspirerende teksten waren te lezen aan de binnenkant van de kaart, die als een boekje kon worden opengevouwen.  Op het achterblad was in kleine letters een tussen aanhalingstekens gedrukte tekst te lezen, met daaronder een naam van een mij bekend persoon. Het betrof namelijk een teamgenoot die als Olympisch roeier en medewerker van het bedrijf werd betiteld. Toen ik de gedrukte quote las leek het door mij opgestookte haardvuur toch wel erg veel warmte af te stralen. Druppeltjes zweet verzamelde zich op mijn voorhoofd en in mijn nek.

“What do you mean by no training over the holidays? While my opponents are sitting by the fireplace, I am working twice as hard”

Maar, we hoefden toch niet te trainen vandaag?!? Het tijdens het laatste trainingskamp toegestuurde trainingsschema, bevatte toch twee lege excelblokken onder zondag 25 december, ja toch?!?! Een Australisch, Italiaans schema dat overigens niet door iedereen met liefde werd omarmd, vanwege het intensieve trainingsaanbod. Sommige jongens verdikten daarom maar liever hun linker enkelband om zo maar niet aan de dikte van hun linker hartwand te hoeven werken. Deze truc werd bij fanatieke tegenstanders van het schema het liefst zo snel mogelijk gebruikt, bijvoorbeeld al op de dag van aankomst op een nieuw trainingskamp. Anderen begonnen pas in de tweede week van het trainingskamp kunstgrepen te hanteren, zoals bedorven melk in hun voeding te gebruiken,  maar dit terzijde. Misschien was de uitspraak op de kerstkaart een grapje dat een beetje werd aangezet, verwijzend naar de volgende favoriete uitspraak van een voormalig roeier: “What do you mean no training at Christmas!? While my opponents are eating turkey, I train twice as hard.”  Was de uitspraak misschien niet al te serieus bedoeld? Deze gedachte kon mij toch niet direct geruststellen. Oh ow, dacht ik bij mezelf, hij heeft dus getraind vandaag en wel twee keer zo hard. Ik heb de boot gemist. Behoorde ik nu tot de opponent die op eerste kerstdag niets gedaan had? Naast teamgenoten waren wij allen toch ook elkaars concurrent, vechten voor ons eigen plekkie. Snel pakte ik mijn ipod en surfte aan tafel – op trainingskamp ontstane gewoontes worden namelijk gewoon mee naar huis genomen – naar mijn Facebookpagina. Wat zouden mijn overige teamgenoten vandaag gedaan hebben. Ja, daar stond het. Enkele teamgenoten hadden hun trainingsarbeid op eerste kerstdag via Facebook al wereldkundig gemaakt. Snel surfte ik door naar de Twitter van weer een ander ploeggenoot: “Straffe sessie vanochtend, voel me nu wel wat slap! #traintowin, #betough, #aworldofpain, #lekkerpompen #wiekanzijnpikhetlangststijfhouden.” Ik schoof mijn stoel naar achter stond op en stoof zonder nog iets te zeggen de trap op. Boven pakte ik een korte broek – mijn roeipakjes lagen namelijk allemaal in Amsterdam – en daalde vervolgens twee trappen af de kelder in. Vervolgens ging ik aan de slag met het buikspierapparaat dat tien jaar geleden via Tel Sell was aangeschaft en dat op Koninginnedag steeds maar opnieuw terug naar huis moest worden gesleept omdat niemand dit apparaat wilde hebben. Toch beter dan niet trainen, dacht ik bij mezelf. Ook ik kon vandaag nog een voorsprong pakken op de niet trainende concurrentie!

Eerlijk gezegd zijn een aantal dingen hierboven niet helemaal waar. Ik heb namelijk geen Facebook en ook geen ipod (mijn vriendin heb een ipod, mijn zus heb een ipod en als ik op iemands zijn Facebook wil kijken kan dat altijd wel via hun ipod). Hiernaast probeer ik eigenlijk, hoe interessant de berichten ook zijn, zoveel mogelijk Twitterpagina’s te mijden. Maar hoe communiceer je dan met je fans, hoor ik u al denken. Nou, via holland8.nl. Vandaag stap ik uit de anonimiteit en doe mijn verhaal. Ik mocht namelijk een stukje schrijven. Nou ja, mocht, ik moest eigenlijk. Vanaf nu is er namelijk ten aanzien van de site een nieuw beleid gaande. Iedere week een nieuw stukje op de site. Het schema is inmiddels naar iedereen verstuurd en ik kan dus nu al zeggen dat over vier weken de bekende schrijver/columnist  onder ons een stukje schrijft. Dat wordt smullen natuurlijk. Deze erkende schrijver/columnist is bezig aan een nieuw boek en weet als geen ander de lezer met de pen te beroeren. Geintje natuurlijk! Nee mensen, dit grapje kan best. Hiermee overtreed ik nog net geen gedragscodes betreffende het internet gebruik van holland8.nl.

Terugkomend op de kerstkaart met daarop de hierboven geciteerde spreuk. Erg inspirerend vond ik het niet. Motiverender en volgens mij ook een stuk realistischer was de tekst geweest: “Let them know, let the FUC* know!”, hoewel ik me ook wel weer kan voorstellen dat veel mensen, inclusief enkele teamgenoten deze kreet niet zullen begrijpen.

Ik heb in ieder geval een goed voornemen dit nieuwe jaar: trainen met kerst!

Vincent van der Want