Brons!
Geplaatst door Peter Wiersum | Laatst gewijzigd op 3 september 2009
De wachttijd had lang geduurd. Na onze heat mochten wij ruim een week wachten op de finale. Als allerlaatste wedstrijd van de WK gingen wij eindelijk van start.
Als je daar aan de start ligt, is het net anders dan voorheen. Je beseft dat dit een maatje interessanter is dan een wereldbeker, er staat wat op het spel, en de andere clowns in de boten naast ons zijn er vast ook van bewust. De tegenstand is trouwens identiek aan de finale van Luzern. Belangrijk voor ons is om de Canadezen en de Deutschland Achter niet te overschatten, maar ook om de rest niet te onderschatten. De Britten lagen toch erg dicht op onze Oosterburen tijdens de heat, de Polen hebben hun oude Empacher uit de stelling getrokken en opnieuw geriggerd en gesteld, wat blijkbaar resulteerde in een snelle herkansing voor thuispubliek, de races van de Ito’s zijn zo zo wisselvallig als maar kan, en daar weten ook niet wat we mee moeten.
De kamprechters roepen de landen af, iedereen is in stilte gereed. Lampje springt op groen, en met een kabaal van cox-boxen en kolken springen de achten uit de blokken. Onze plan is simpel en gebaseerd op een hoge baansnelheid en sterke middendeel van de race: erbij blijven in het begin en vandoor knallen op het moment dat iedereen moe begint te worden. Dat lukt echter niet. Duitsland en Canada geven ons een behoorlijke cursus hard starten – nog harder doorstarten. De rest dobbert er vrolijk achteraan, en het lijkt een race om de derde plek te worden.
Toeschouwers denken er anders over, maar deelnemers (die vooraan varen) vinden saaie races toch wat fijner. Wat ons betreft is de ideale situatie: voor leggen, voor blijven en cruisen tot de streep en het welverdiende aanleggen bij de kiss-miss’ op het erevlot. Duitsland en Canada lijken op 1000m allebei op deze manier naar Goud en Zilver te mogen roeien, wij liggen nog tussen een hoop enthousiastelingen die naar het podium azen. We beslissen daar verandering in te brengen. Wij schuiven hard weg van het veld, en richten onze ogen op de Canadezen. TV-kijkers begonnen waarschijnlijk de boel eindelijk een beetje leuk te vinden; met 500m te gaan lijkt het mogelijk dat wij die lui bang kunnen maken. Op dat moment bedenkt de thuisploeg hetzelfde grap bij ons uit te halen, en zodoende voor nog meer kijkplezier te zorgen. Polen zet een eindsprint in waar je Pan* tegen zegt, de tribunes leven volop mee, en we moeten behoorlijk knokken om ons aan de derde plek vast te knijpen.
In een geruis van onduidelijkheid komen we over de finish. Goud en Zilver staan vast, maar het scoreboord moet lang nadenken over Brons. De Polen beginnen alvast te juichen. Gelukkig blijkt dit voorbarig te zijn. Het voelt als een kwartier wachten op de foto finish, maar eindelijk zien wij onze resultaat verschijnen: 8 honderdsten voor op nummer 4.
Eenmaal rustig terug op het hotel kijken we de race terug. De conclusie is helder: we hebben de hogere medailles weggegeven in de eerste 500m. Het gat was realistisch gezien niet meer te dichten. We zijn natuurlijk erg blij dat we met een prijs naar huis gaan, maar volgend jaar zullen we echt anders moeten aanvallen om onszelf tot de koplopers van het veld te mogen rekenen.
